Zerrin Karaman, Nice Yıllara

“Nice Yıllara”

2014 yılının Devlet Tiyatroları sahnelerinden birine götürmek istiyorum sizi. Sahnede Defne Yalnız var. Tek parça renkli elbisesi ile eski bir evin içinden bize bakıyor. Tek istediği ise doğum gününde bir arayanının olması. Ama çalmasına fırsat vermeden eski dostları ve gazeteciler ile o kendi doğum gününü tek başına kutluyor bile. “Nice Yıllara” adlı oyundan bahsediyorum.

Zerrin Karaman oyun boyunca evinin oturma odasından bize sesleniyor. Kendi zamanının en çok aranan oyuncusu olan Zerrin Karaman artık yaşlanmıştır. Eski şöhretinin tek kanıtı duvarındaki tiyatro afişleri ile tuvalet masasıdır. Doğum günün kutlamak için arkadaşlarını çağırdığını ve yaptığı hazırlıkları anlatarak başlıyor söze. Doğum günü pastası olarak aldığı bir tek ekler ile kendi deyimiyle sirke gibi olan şarabı oluşturuyor tüm menüyü. Davetli olan arkadaşları ise onu en çok sevenlerden ziyade hep kapanmamış hesapları olan kişiler. Kâh bir kıskançlık krizi kâh oyun seçmesi kavganın sebebi oluyor Zerrin Karaman için. Oyunun bir yerinde gelen basın ise Zerrin Karaman’ın neşesini yerine getiriyor. Duygu akışı dalgalı olan oyunda belki de sahnedeki yedi yıldır hiçbir oyun teklifi gelmeyen tiyatrocuyu en yakından tanıma fırsatı bulduğumuz an basına verdiği röportaj. O ana kadar çizdiği şaşalı hayatın aslında tırnağı ile kazındığını anlıyoruz. Set aralarında parasızlıktan leblebi yediği ama diğerleri biftek yediğini sansın diye dişlerini kürdanla karıştırarak sete dönmesi hikayesi ise en çarpıcı olanlardan biri. Basına vereceği pozlar öncesinde hazırlanması ise kendisi ile yüz yüze gelişi aslında.

Zerrin Karaman, Nice Yıllara

Yıllardır makyaj yapması gerekmeyen Zerrin Karaman eline aynayı aldığında karşısında yaşlanmış birini buluyor. Estetik zamanının gelip geçtiğinden yakınırken yüzündeki çizgilerin kıymetini anlıyor bir anda ve bu çizgileri yok edebilecek olan hekimlerden hiç birinin yüzüne bu yaşanmışlıkların çizgilerini işleyemeyeceğini söylüyor. Emektar masa örtüsü ile sohbeti ise seyirciyi kalbinden vuruyor. Masa örtüsünün yırtıldığını fark eden Zerrin Hanım, büyük bir şefkatle sarılıyor ona. Gözleri dolu , sofra bezini kimsenin başkasının yarasına yakından bakmaya niyetli olmadığını söyleyerek teselli ediyor. Her dostu yerine de kendisi içtiği için kısa sürede sarhoş olan eski tiyatrocu kimsenin kendisini aramayacağına emin olduktan sonra masadaki zehri içiyor. Zehrin vücuduna tesiri sırasında nefesi kesilmeye başlayan oyuncunun telefonu çalıyor bir anda. Defne Yalnız’ın son sahnedeki oyunculuğu burada tasvir edilemeyecek kadar görülmeye değer. Fakat tam o anda telefonu çalışıyor Zerrin Karaman’ın. Her şey için çok geç bir vakitte.

Daha Fazla İçerik
Umut için müzik